Co powinno zaniepokoić rodziców?

Co powinno zaniepokoić rodziców?

 

Drogi Rodzicu – jeśli czytając uznasz, że takie objawy występują u Twojego dziecka szukaj specjalistycznej pomocy u lekarza pediatry ale także u psychologa i logopedy.

 

Drugi miesiąc życia

  • przetrwałe od urodzenia zażółcenie skóry i śluzówek dziecka,
  • stale ropiejące i łzawiące oczko,
  • mokry pępek, który brudzi pieluszkę lub koszulkę,
  • dziecko bardzo krzyczy lub postękuje,
  • dłoń dzieciątka jest stale zaciśnięta, a kciuk stale schowany w nadgarstku,
  • niemowlę leżąc na brzuchu nigdy nie unosi głowy.

Czwarty miesiąc życia

  • niemowlę jeszcze nigdy się nie uśmiechnęło do matki (po 16 tygodniu życia),
  • nie wodzi oczyma za przesuwaną grzechotką od jednego kata oka do drugiego (warto to zbadać nie wcześniej niż w 16 tygodniu życia),
  • leży na brzuszku i nie potrafi utrzymać uniesionej główki przez około jednej minuty,
  • podciągane za rączki do pozycji siedzącej nie potrafi trzymać główki prosto.

Szósty miesiąc życia

  • jeszcze nigdy dziecko nie wydało okrzyku radości ( w 26 tygodniu jego rozwoju),
  • nie reaguje na szelest papieru lub podobne odgłosy poprzez wyraźne odwrócenie głowy,
  • nie wyciąga rączki do zabawki, dotykając jej,
  • występują nieprawidłowe, asymetryczne ruchy lub drżenia.

Dziewiąty miesiąc życia

  • dziecko nie potrafi przełożyć zabawki z jednej rączko do drugiej (po 30 tygodniu życia),
  • nie patrzy za oddalającym się przedmiotem,
  • nie przewraca się z pleców na brzuszek (w 35 miesiącu życia),
  • nie bawi się swoimi nogami albo stale bawi się jedną, tą samą (35 tydzień życia),
  • nie sprężynuje czyli trzymane pod pachami nie przykuca i nie odbija się od podłoża przez wyprostowanie bioder.

Dwunasty miesiąc życia

  • nie powtarza jeszcze żadnych sylab, np. da- da, ma- ma, be – be (w 40 tygodniu życia),
  • stoi tylko na czubkach palców lub wcale nie potrafi stać (trzymane za dłonie) przejmując całkowicie ciężar ciała( w 44 tygodniu życia)
  • nie raczkuje (w 48 tygodniu życia),
  • nie siedzi pewnie (w 48 tygodniu życia),
  • trzymane za dłonie nie potrafi zrobić kroku do przodu (nie podnosi nóżek),
  • nie potrafi kciukiem i wskazującym palcem (tzw. chwyt szczypcowy) uchwycić maleńkiego przedmiotu,
  • nie wykazuje zainteresowania małymi szczegółami . np. dziurkami, guzikami itp.
  • Nie szuka osoby lub przedmiotu w odpowiedzi na pytanie „gdzie jest?”. Nie odwraca głowy w kierunku, gdzie znajduje się osoba lub przedmiot (w 48 tygodniu życia).

Dwulatek

  • chodzi niepewnie lub jak kaczka, nie biega,
  • nie układa trzech klocków jeden na drugim,
  • nie rozumie poleceń,
  • nie potrafi złożyć dwóch słów w zdanie, np. „mama daj”,
  • zezuje stale lub wtedy, gdy jest chore lub zmęczone,
  • sprawia wrażenie, że źle słyszy.

Czterolatek

  •  nadal zezuje stale lub wtedy, gdy jest chore lub zmęczone,
  • nie chodzi i nie biega sprawnie,
  • nie potrafi samo odpinać guzików, ubrać się,
  • nie zadaje pytań: „dlaczego?”, „ po co?”,
  • nie potrafi samodzielnie jeść,
  • nie załatwia samo potrzeb fizjologicznych,
  • widoczne są zniekształcenia kończyn dolnych – koślawość kończyn, stopy płasko – koślawe.

Sześciolatek

  • zezuje, źle widzi,
  • może źle słyszy,
  • nadal moczy się w nocy,
  • jest nadpobudliwy i agresywny lub płaczliwy i mało zaradny,
  • jest za gruby, za chudy lub za niski albo za wysoki w porównaniu z równolatkami,
  • wygląda, ze ma krzywy kręgosłup,
  • nieprawidłowo stawia stopy,
  • zwykle rozlewa płyn podczas przelewania go z kubka do kubka,
  • ma trudności z posługiwaniem się nożyczkami, zapinaniem guzików,
  • ma trudności z odróżnianiem „większego” od „mniejszego” , „wczoraj” od „jutra”.

Dziesięciolatek

  • nie rozróżnia barw,
  • pojawiły się pierwsze oznaki dojrzewania – powiększenie gruczołów piersiowych u dziewczynek (przed 8 rokiem życia), jąder u chłopców (przed 10 rokiem życia),
  • wygląda na to, że dziecko ma skrzywienie kręgosłupa lub wady kończyn dolnych.

Czternastolatek

  • nie rozróżnia barw,
  • nie ma żadnych oznak dojrzewania płciowego,
  • widoczne jest skrzywienie kręgosłupa, dziecko nie trzyma się prosto,
  • powiększony jest gruczoł tarczycy lub obwód szyi,
  • pojawiają się ropne zmiany na skórze,
  • dziecko jest za grube, za chude, za niskie.

Opracowanie Anna Kosecka – psycholog kliniczny PPP Nr 2 w Gdyni